Vamonos al viaje para buscarlos sonidos magicos, en ECUADOR

Behalve magische geluiden is Ecuador ook het land:

- Waar de evenaar doorloopt
- Waar bergen, kust en jungle op een bebusbare afstand van elkaar liggen
- Waar ge in eenzelfe dorpje bij 5 verschillende mensen, 6 verschillende richtingaanwijzingen kunt krijgen
- Waar ge al eens een Hollandse en een Belg tegen het lijf loopt
- Waar de vrouwen eindelijk terug op vrouwen beginnen lijken, in tegenstelling tot hun rechthoekige      zuiderbuurvrouwen
- Waar bussen 1 dollar per uur kosten.
- Waar ik de vriendelijkste mensen ooit ben tegengekomen
- Waar ik iedereen aanraad naartoe te komen als ze eens van Zuid-Amerika willen proeven.

Ik ben begonnen aan de kust in een vissersdorpje genaamd Canoa. Hier valt niks anders te doen dan cocktails drinken aan het strand, surfen, gaan vissen en af en toe een full-moon party bijwonen.

De 2de grootste vis die we vingen.

Na meer dan een week strand was het weer tijd voor wat bergen. Deze zijn te vinden in Banos. Banos betekent ook WC in het Spaans. Dit kan zeer verwarrend zijn als ge op straat in Quito richtingaanwijzingen  naar de bus naar  Banos vraagt.

In Banos ontmoette ik eerst Bart, een West-Vlaamse brouwerij-bouwer. Mountainbiken en brouwerijbezoeken waren onze bezigheden. Daarna ontmoette ik Hester uit Amsterdam. Hiermee huurde ik een quad, ging ik in een omgebouwde disco-vrachtwagenbus naar een viewpoint en zette ik meerdere stapjes in de wereld.
Tussendoor kwam ik ook Camilla en Matt van Antarctica tegen met wie ik een avond in de hotsprings doorbracht.

Samen klagen over de kwaliteit van het buitenlands bier.

Na 5 maanden de kamer te delen met stinkende snurkende collegas backpackers, bracht ik 4 nachten helemaal alleen door in deze kamer. Dit is dan ook de reden dat ik zo lang ben blijven plakken in Banos.

Na Banos was het nog eens tijd voor wat wandelpret. De Quilotoa-loop is hier ideaal voor. Zonder kaart trokken Hester en ik op pad. Met kaart zou beter geweest zijn. De mensen kennen het concept richtingsaanwijzingen niet.
Buiten deze ongemakkelijkheid was de 3-daagse meer dan geslaagd. Goed weer, mooie natuur en de vriendelijkste locals ooit!

Mijn eerste wilde watermeloenen.

Koken op een hellend vlak.

Het kratermeer.

Bussen zijn te laag.

Dan maar op het dak.

Genoeg gewandeld. Tijd voor wat cultuur in Quito.

Bezoek van mijn neef Wim

Quito ligt op korte afstand van de evenaar. Nu we zover gekomen waren moest ik ook even gaan kijken. Blijkt dat een of andere gekke Frans een monument heeft neergezet 250 meter van de evenaar. Iedereen hier doet alsof zijn neus bloed. In het park is er niks te beleven. Er is 1 expositie van insecten en 25000 souvenierswinkeltjes. De echte evenaar ligt even verderop, goed verborgen voor toeristen. In dit echte museum konden we proefjes doen:

- Een ei op een nagel balanceren

- De test met het linksom en rechtsomdraiende water in het toilet

- Niet recht kunnen lopen met gesloten ogen

- Minder zwaartekracht op de evenaar zelf.

Fake evenaar, berekend door Fransman

Echte evenaar, bepaald door GPS

Tot de volgende!

Peru

Hallo!

Das lang geleden zeg. Bij de laatste post zat ik in Bolivia. Daarna ben ik nog in Peru, Equador, Colombia en Venezuela geweest. Ik heb hier dus nog wat in te halen en dat gaan we doen door minder te schrijven.

De reisroute was als volgt: Puno, Cusco, Arequipa, Cusco, Huacashina, Paracas, Lima, Huaras en Mancora. Goed voor een week of 5 reisplezier.

Toen ik aankwan in Peru had ik op 4 maanden 200 uur in een bus gezeten. Niet alleen het zitten in een bus stak tegen maar ook het feit dat het moeilijk is om niet af te wijken van de route die de meeste mensen volgen. Ik wou wat meer vrijheid en was vastbesloten om een tuf (motor) te kopen en om mijn tufrijbewijs (motorrijbewijs) hier te halen. Dit heb ik geprobeerd gedurende 9 dagen maar zonder resultaat.

Een dag uit het leven van de backpacker die een tuf gaat kopen in Puno: 

De dag ervoor had ik in een bar een afspraak gemaakt om om 4 uur naar een tuf (Honda 400 Falcon) te gaan kijken. Samen gingen we op het afgespoken uur in een taxi naar een kruispunt waar we werden opgepikt door Tony, de eigenaar. Vier minuten laten zaten we met 3 te wachten op een ander kruispunt op een kerel met een sleutel. Sleutelman en Tony wisselden van ruituig en in een stoet reden we naar een soort auto-kerkhof buiten de stad. Daar stond een honda maar dat soort Honda wat ik in gedachte had. 4000 USD wilde hij hebben in tegenstelling tot de 1500 die ik en de barman in gedachten hadden. Buiten het feit dat het helemaal geen off-road bike was, wilde hij niet starten. Ik zei dus dat ik hem niet wilde hebben maar daar wou Tony niks van weten. De batterij was plat dus die gingen ze er uit halen. Met de batterij er half uit bleek dat ze geen startkabels hadden dus gingen we met nog een andere auto naar een ander depot en huis waar een man of 7 een old-timer aan het opmaken waren. Uiteindelijk startkabels gevonden en teruggereden naar het depot. Tuf startte nog altijd niet. Tony gaf echter niet op en nam me mee op pad. Op twee plaatsen zijn we gestopt en al die plaatsen had de ideale machine voor mij. Niet dus.
Uiteindelijk heb ik mezelf na 5 uur kunnen verlossen van het gezelschap met een afspraak voor de volgende dag. Hij ging iets regelen voor de volgende dag. Die afspraak heb ik helaas moeten missen.

Zo heb ik een dag of 9 liggen ploeteren in Puno, Cusco en Arequipa voor ik uiteindelijk opgaf en slechtgezind per bus mijn reis verder zette. 

Puno is een typische grensstad en voor mijn gevoel de gevaarlijkste in Zuid-America. Het was zo fijn daar dat ik er geen enkele foto van teruggevonden heb.

Arequipa: Arequipa is een fijn stadje in het zuiden van het land. Waarvoor we naar daar gaan is de Colca Canyon. De diepste ter wereld beweren ze daar. Samen met een gezellige Ier en 2 iets minder gezellige Amerikanen deden we een 3-daagse tour in de canyon. In vergelijking met de trekking in Bolivia was dit eerder een wandeling in het park.

Gevechtschilderijen op gezicht

In Arequipa ben ik na een avondje op stap ook mijn goede winterjas kwijtgespeeld. Dit was tot dan toe het ergste wat mij overkomen is na de poging tot diefstal van mijn zokken in Torres del Paine.

Matchu Picchu.

Ik moest naar Peru komen van de meeste mensen omdat ik niet naar Zuid-Amerika kon gaan zonder Matchu Picchu te bewonderen. Dat heb ik dan ook maar gedaan. De meest backpackers willen hier de inca-trail lopen maar wegens belachelijk hoge prijs en wegens het al gezien hebben van veel inca-trails heb ik een andere optie genomen: de Inca-Jungle trail:

Dag 1: Downhill mountainbiken
Dag 2: Wandelen, de vetste hot springs tot nu toe en zwaar op stap gaan.
Dag 3: Canopy over de secret valley, wandelen en aankomst in Aguas Calliente
Dag 4 en tevens mijn verjaardag: Machu Picchu + terugkeer nr Cusco en verjaardag vieren.

De groep: 1 Peruaanse gids, 2 Fransen, een Paraguayaanse, 1 Argentijnse, Belle Perez, 1 Nederlandse en mezelf, de Belg. De gevoerde talen: Fraspagnol en Nederlands.

Tot dan de minst aangename bano waar ik noodgedwongen dingen heb gedaan.

6h in Machu Picchu.  Mist.

Liedjes voor mij gezongen en een taartje met kaars.  Hoera!

De Inca's waren keien in het op elkaar stapelen van stenen!

Aardbevingbestendige constucties.

De mist trok opeens weg en toen zagen we dit. Vet.

Die berg daarachter in het midden is de berg waar ik 3 foto's eerder op stond.

Het was een zeer geslaagde 'expeditie'. De geslaagdheid was vooral te danken aan de andere expeditieleden. Machu Picchu zelf was indrukwekkend maar naar mijn goesting een beetje te goed onderhouden en gereconstrueerd maar toch een dikke chapeau voor die Inca's.

Cusco.

Cusco is belachelijk toeristisch en ge wordt hier dan ook 'lastiggevallen' door mensen die u vannalles proberen te verkopen. Op sommige dagen is dit hoogst irritant. Andere dagen kan dit leiden tot een dagje plezier door zelf 'artisanales (lees takjes) te gaan verkopen en massages aan te bieden aan de locale toeroperators.

Buiten Cusco liggen een hoop oude Inca overblijfselen die qua? bouwstijl misschien nog wel indrukwekkender zijn dan Matchu Picchu. De stenen die ze hier op elkaar stapelden zijn veel groter en werden van verder weg naar hier gebracht. Onderstaand inca's-fort was nog niet volbouwd toen de Spanjaarden hier roet in het eten kwamen gooien door hun ziektes hier te versprijden.

Met de 2 Fransen van de Matchu Picchu tour reisden we verder naar Huacachina. Dit is een groen plekje in van een woestijn oftewel een oase. Hier is het mogelijk om te zandborden. U wordt vervoerd in een kleine groene duin buggy. Na een wilde rondrit kunt ge op uw buik op een snowboard van de duinen afglijden tegen snelheden tot 60 km/h.
Op de kamelen na zou ge denken dat ge in de sahara zit. 

Wegens te heet gingen we al snel verder samen met nog 4 Fransen. Dus 6 Fransen en een Belg en 11 rugzakken gingen naar Paracas national park in 1 taxi. Daar hebben we 2 dagen op het strand gecampeerd, vuur gemaakt, liederen gezongen, u weet wel hoe dat gaat.

Mijn buitenverblijf

Het grootste openbaar toilet ooit.

Lima was een stad die ik graag zou overslaan maar ik kon blijven slapen op het kot van de Fransen die daar aan het studeren waren. 2 dagen studententijd herbeleven was plezant. 

En dan was het weer afscheid nemen en alleen verder naar Huaras. De thuis van de Cordilla Blanca. Een mecca voor bergbeklimmers. Ik heb een paar keer geprobeerd te hiken maar wegens hoogteziekte en regen ben ik vroegtijdig moeten terugkeren. Dan maar een tour geboekt in een droog busje. 

hoogteziekte en wilde baardgroei

Een bron waar spa bruis uit komt

10 meter hoge bloemen en een Engelse punker

Peru is nog niet zo milieu-bewust maar hier, op een hoogte van 5200 meter waar niemand komt kunt ge uw afval fijn sorteren. 

sneeuwpoedel

Na een week in de regen hield ik het voor bekeken en ging ik warmere oorden opzoeken. Deze vond ik in Mancora. Chunky Charlie Disco Party. maw een klein dorpje aan de kust stampvol met feestende jonge backpackers. Foto's zijn niet voor publicatie geschikt.

Na 4 dagen ben ik kunnen vluchten richting Equador en zat het Peru-verhaal er op.

Ik heb een pak plezant volk leren kennen en een goede tijd beleefd maar in vergelijking met de rest van de bewoners van dit continent vind ik de Peruanen het minst aangenaam.

Ik heb nog 5 landen te beschrijven en ben nog maar 2 weken hier dus tot binnenkort met nieuws uit Equador!