Choro

Hallo,

Ik zag dat het alweer een hele tijd geleden was dat ik nog iets gepost had. Ik heb wel enkele keren geprobeerd maar ik moet in de juiste stemming zijn om in mijn clavier te kruipen. Wanneer ik dan probeer geef ik meestal na een minuut of 5 op en denk ik: 'morgen is er weer een nieuwe dag'. De redenen voor het opgeven kunnen zijn:

• Internet is te traag om foto's up te loaden
• Het internet cafee is gevuld met online gamende luidruchtige Boliviaanse kinderen
• Er zit een Hollander naast u te skypen met zijn moeder denkt dat door hard te roepen de  trage internetverbinding sneller wordt.
• De toetsen van het toetsenbord haperen
• De letters op het toetsenbord zijn weg. Geen probleem voor de letters maar qwerty- leestekens ken ik niet vanbuiten

Dus is het alweer bijna een maand geleden. Waar heb ik sindsdien mijn tijd mee omgekregen zult u zich misschien afvragen? Dat zal ik u in het kort vertellen:

In Sucre ben ik gaan klimmen en heb ik een Rusische leren kennen. Met deze ben ik naar de jungle proberen te liften om daar een jungle-survival tocht te doen. Na afscheid van de Russische ben ik 3 dagen naar de pampas geweest en heb ik een zip-line tocht gemaakt. Daarna terug naar La Paz gevlogen. Toen heb ik een trektocht gedaan. Deze laatste staat hieronder omschreven. De rest volgt een andere keer.

Ipv 4 dagen mijn lever om zeep te gaan zuipen ter ere van Carnaval ging ik wat wandelen met mijn eigenzelve. Vooral ook met de bedoeling om mij lichamelijk voor te bereiden op mijn volgende activiteit: de beklimming van een Huayana Potose (6088 meter).

De gemakkelijkste tocht om alleen te doen is de Choro trek (ivm transport naar en van het begin en het einde). Het enige probleem was dat deze tocht normaal van hoog naar laag gelopen wordt, wat dus niet kan dienen als hoogtetraining. Dus ik dacht, doe eens gek en loop omgekeerd.

Gek was het. Dag 1 heb ik mij in de regen laten droppen in Chairu, het startpunt, gelegen op een hoogte van 1300 meter. De eerste dag ging een beetje op en neer rond de 2000 meter dus geen problemen.

Klimaat: warm en vochtig.
rugzakgewicht: 15 kg
Sfeer: goed

's avonds een ideale  kampplaats gevonden (dacht ik) dus tentje opgezet, spaghetti gekookt, in de verte de zonsondergang gadegeslagen en tegen een uur of 8 in mijn warme droge slaapzak gekropen.
Tegen 0:30h begon het te regenen en blijkbaar is mijn 4 € euro tent niet echt waterdicht. Tegen 6 uur sta ik dan ook vrij nat op, maak ontbijt en pak mijn rugzak in om te vertrekken.

Klimaat: nat
Rugzakgewicht: 20 kg
Sfeer: slecht.

Dag 2.

Het plan was om in 3 dagen terug in La paz te zijn. Op de ochtend van de 2e dag bevond ik mij op 1800m. Het hoogste punt ligt op 4800m. Ik had dus 2dagen om 2600 meter te klimmen, op hoogte, met een rugzak van 20kg. Ik zag het niet echt zitten. 4 dagen dan maar en hopen om alles droog te krijgen op dag 2. Negen uur wandelen later kwam ik 1800 meter hoger aan in het dorp Chakura (25 inwoners) Hier vond ik via een locale wandelaar die dezelfde richting uitging, een gratis onderdak in een huis, een soort sociale woning, uitgebaat door een oude mens zonder benen die dus nooit buiten kwam zich waarschijnlijk ook niet kon wassen. Ideale plaats om men kleren en slaapzak te drogen (mbv van een ketel warm water). Men klotetent schonk ik aan de locale medewandelaar die daar wel blij mee was en mijn overtollig eten gaf ik aan de beenloze hoteluitbater die daar ook zeer gelukkig mee was.

Klimaat: nat en koud
Rugzakgewicht: 12 kg
Sfeer: goed!

Dag 3.

Volgens de locale wandelaar die ook op weg was naar La Paz zou de laatste klim (van 3600 naar 4800) in 4 uur geklommen moeten zijn. Voor mezelf schatte ik dus 6 tot 8 uur in. Na een uur kwam ik een 60-jarig koppel tegen dat met 21 lamas en 18 zakken patatten ook op weg waren naar La Paz om daar Carnaval te gaan vieren. (3 lamas waren te zwak voor een zak patatten maar moesten toch mee om te oefenen) De lama's gingen sneller dan mij dus moest ik lossen. Voor de laatste 600 meter gingen de lama-mensen eten. Ik besloot om door te lopen om de hoogteziekteverschijnselen waar ik toen geen last van had ook geen kans te geven om zich te melden. De laatste 2 uur waren het zwaarste. Met natte koude voeten, een kapotte rug, sneeuw en verzuurde benen was ik dan ook blij toen ik de top bereikte. Daar was het echter helemaal niet duidelijk waar ik naartoe moest. Door de mist was het zicht beperkt tot een 10 meter. Ik besloot dus te wachten op de lama-drijvers die een uur later dan ook arriveerden. Samen met hun heb ik de lamas over een onzichtbaar pad naar onder gedreven. Volgens hun was ik niet slecht in het drijven van lamas.

Beneden in La Cumbre aangekomen stond er een man te wachten om de patatten te kopen en ze dan naar Coroico te brengen. Vraag mij niet hoe ze dat geregeld krijgen zonder telefoon of internet of electriciteit. Een andere man ging met de lamas terug de pas over naar het dorp. Het oud koppel en ik gingen al liftend naar La Paz. Na 2 minuten liften, werden we opgepikt door een camion die geladen was met 3 vrouwen die hun 20 zakken met bloemen gingen verkopen in La Paz. Na een uur was ik in La Paz waar de zon scheen. Nog een collectivo en een wandeling later stond ik onder een warme douche en een gevoel van intens geluk overviel mij ;-).

De landschappen tijdens de tocht waren vet. In het begin zat ik in een dichtbegroeide jungle-gebergte die dan overging naar een minder dichtbegroeid bos. De hele tijd volgde ik een rivier met enorm veel zijrivieren met watervallen en dergelijke. Gevaarlijk uitziende hangbruggen. Uiteindelijk groeit er niks meer en zit ge in de sneeuw. En dat op 3 dagen tijd. Veel fotos heb ik niet getrokken om mijn camera niet te bevochtigen. Hieronder enkele sfeerbeelden.

De 'wegen' zijn indertijd aangelegd door de Inca's. Indrukwekkend. De staat van het 'wegdek' is op sommige plaatsen beter dan de echte Boliviaanse wegdekken die wel door gemotoriseerde voertuigen bereden worden.







De hemel breekt open in de verte. Helaas bereikt de zon mij niet.





Kampeerplaats nacht 1



De typische Boliviaanse vrouw ontleed. Volgens mij is dit 1 set kleren



Het uitzicht op +4000.

  De lama.

Lamas zijn niet dom, ze zien er alleen zo uit. Ze zijn zindelijk. Tijdens het wandelen stoppen ze om het uur of zo en beginnen ze collectief hun behoefte te doen.Wanneer ze aan het grazen zijn gaan ze allemaal op dezelfde plaats. Hun eigen plaats, niet die van een rivaliserende lama-bende. Hieronder het verlossen van de lamas van de zak patatten. Niet gemakkelijk.



De 60-jarige lama-drijfster die deze tocht elke maand doet op sandalen. Respect!

 Aangezien het nog maar 3 uur smiddags was bij aankomst had ik alsnog de tijd om mijn lever om zeep te helpen ter ere van carnaval. Dat heb ik dan ook gedaan. Vandaag rustig aan. Vanavond gaan we eens deftig eten met de 4 man met wie ik morgen de Huayana Potosi ga bestijgen. 2 mannen en 1 vrouw van Antarctica en 1 aanhang.

Tot de volgende!